شب سپاس "مسعود فرح "در جزیره ی قشم / کتاب خانه درگهان / هفتم اردی بهشت 1391

شب سپاس " مسعود فرح " در جزیره ی قشم / کتاب خانه ی درگهان / پنجشنبه 91/2/7 / به کوشش علی ٱموخته نژاد و امینه دریانورد /با حصور علی آموخته نژاد / محمد حسن مرتجا / موسی بندری / سعید آرمات /امینه دریانورد/ طیبه شنبه زاده / فاطمه زارع /محمد ذوالفقاری / جواد قاسمی / گرامت بلالی / / محمد شعبانی / مهرداد شنبه دخت / مهروش رحیم / نازلی فرح / نیلوفر فرح /و دوستان بسیار عزیز انجمن شعر قشم / و ......... برگزار گردید .

+نوشته شده در دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1391ساعت0:13توسط مانا |

نوروزیه

خحسته باد روز نو که نو روز است

و سرشار باد دل هاتان ازمهربانی

که شیوه ی مانای بودن و شدن است

+نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم اسفند 1390ساعت1:45توسط مانا |

چند پاره شعر

واژه

تکانه ی نام را تاب نیاورد

آب شد

واژه

انبوهه ی نام ها را که دید

پرکشید

واژه

لبالب

سرشار

از شانه ی بوسه فرود آمد

نگاره ی انگاشته را سیری نگاه کرد و

در خود فرو نشست

واژه

پراشیده پخشیده بیمار

دانا چاره را بوسه ی بخشیده ا ی دانست که نامی بر نگرفته باشد

+نوشته شده در جمعه پنجم اسفند 1390ساعت1:6توسط مانا |

شعری از سال ها پیش

همانند من اوست

مي بينمش كه مي آيم

از دور مي آ مد و يك ريز نگاه ام مي كرد

) داشتم مي ديدمش چمباتمه زده بود انگار نه انگار كه داشتم مي آمدم )

ديروز بود كه بار و بنديل ام را بستم و گفتم كه مي روم

( روبرويم نشست چندان نگاهم كرد كه يادم آمد : همانند من اوست )

مچاله ام كرده بود

داشتم مي ديدم كه دارد مچاله ام مي كند

( گوشه ي نگاه اش گير كرده بودم دست ام به كاري نمي رفت )

همانند من بود

( همان گونه كه نگاه ام مي كرد نگاه اش كردم

روبروي اش ايستاده بودم مچاله شده بود

دست ها يش را پناه كرده بود مي لرزيد )

( تب كرده بودم انگار بيد مي لرزيدم

تازه از راه رسيده بود سر و روي اش گرد آلود و نگاه اش خواب زده)

خواب ديدم كه در رودخانه شنا مي كنم

سبك بال از رودخانه در آمد

نگاه اش آرام بود روبروي ام ايستاد

گرد راه سر و روي ام را انباشته بود

( آن گاه روز شب كلاه گذاشته بود سرش داشت مرا گول مي زد )

گفتم دست اش را مي گيرم و مي نشانم اش روبرويم

روبرويم نشست و دست ام را گرفت

بلند شدم و تند راه افتادم

داشتم مي دويدم

نمي دانم كجاي شب بود كه روز را ديدم

چشم هايم را باز تر كردم

آفتاب درست توي چشم هايش مي تابيد .

1356/3/7

+نوشته شده در پنجشنبه هشتم دی 1390ساعت0:6توسط مانا |

شعر

ياري بسيار بايد

شما جان ام كه كوچه را جايِ خيابان گرفته ايد

راه از هردو مي گذرد

دل بسته راه ايد اگر سرتان را بياندازيد پايين و راهي شويد

دوست و آشنا كه بسيارند

دلِ تان را يك جايي بسپاريد باشد

مي مانيد شما و نگران

تنها نباشيد به تر است

چه گذشتن بی تاب است و

يک باره ديديد که دست ِتان را گرفت و کشيد و پا نهاديد در راه

و از اين راه و از آن راه رفتيد و

شتاب نکنيد به تر است

چه که رفتن شايد خسته شد از اين همه رفتن و

نشست و نشست و نشست و

اگر آمد و مگر و دگر

اين جا نگاه تان پاشیده می شود بر راه ها و

راه ها سرازیر می شوند و

گم می شوید میان آن همه راه و راه راه و

گذشتن پرتاب می شود یک باره و

چشم دست می کشد از دیدن و

فروکش یک باره هم همه

تپانه ی یک باره ی دل آن جا و آواز فراروی چشم ِدست کشیده

یاری بسیار باید

خرداد 1388

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم آذر 1390ساعت23:13توسط مانا |

دو هم گویی

هم گويي با توماس ترانسترومر

برنده جایزه نوبل ادبیات 2011

یک

چكار دارد مي كند اين

خود را كنار كشيده از پاشش برف آبه ها

از برابر چيزي كه مي آيد پاكشان

و رخ مي دهد اين و

تكه تكه مي شود اين و

يك باره پديدار مي شود :

چهره اي از دندان

86/11/14

پرلود ها 1 . رویه 70 . مجمع الجزایر رویا . برگزیده شعر های توماس ترانسترومر . برگردانِ مرتضی ثقفیان . نشر دیگر . زمستان 1384

هم گويي با توماس ترانسترومر

برنده جایزه نوبل ادبیات 2011

دو

در سراشيب ِ هم اين بوسه ي باد آورده

-گس و شور و آب دار

نگاهِ آويخته به ديداري كه داشت از دست مي رفت

چه شده بوده ؟

يكي از درون آمده بوده يكي از بيرون

و پيش آمده كه رودررو شوند

و ما كه رها شديم به تماشای دیدار

سراشیبی ی بوسه برخاست وسر بالایی شد .

25/6/87 و 2/3/89

پرلود ها 2/ برگ 70 / مجمع الجزایر رویا/ برگزیده ی شعر های توماس ترانسترومر شاعر بزرگ سوئدی /برگردان مرتضی ثقفیان/ نشردیگر/ 1384

+نوشته شده در جمعه پانزدهم مهر 1390ساعت0:57توسط مانا |

سه شعر کوتاه

می دانی که باز نمی توان گشت

از شیوه ی دستانت که بوسه را فرو می آورد

این است که یاد را بر پیشانی ی چشم انداز کاشته ام

از دانستن

دست هم که بخواهی بکشی دانسته باید باشد

می بینی این جا تو پنهان می شوی نه دانستن

اردی بهشت

بش بامدادی بوسه را پرتاب ِ گلی قرارداده بود

بوسه اما بر گل نشست

+نوشته شده در سه شنبه یازدهم مرداد 1390ساعت19:31توسط مانا |

شعر

پاره ای از یک شعر بلند

تَر از تراوش اين همه واژه هايِ آشنا كه هم را نمي شناسند

تَر از تركشِ آب دانه هايِ بيداري كه بر چهره و گياه به يك سان مي پاشند

در پشتِ هم پناه مي گيرند در آغوشِ هم فرو مي روند هم را پس مي زنند

چه مي شود كرد بايد گشت آشنايي پيدا كرد

ـ شما از كجا آمده ايد

- من ! كنارِ راه ايستاده بودم واژه اي آمد پرسيد :

چشمِ شما به راه است يا راه چشم به راه شماست ؟

گفتم : گفتارت آشناست ؛ دستي دراز كرد و دستم را گرفت

- من ! خواب بودم آن هم چه خوابي خوابي باراني

واژه اي آمد شد چتر در خوابم خواب رفتم

- من ! داشتم چراغ ام را روشن مي كردم پيش از آمد شد هم سايه*

واژه اي آمد زيبا انگار كه ماه شب از يادم رفت .

- من ! دل ام داشت شور مي زد آمدن دیر کرده بود

با دل ام آمدیم بیرون

شبنم گه گاهی آماده ی نشستن بود

- من ! رفته بودم ببينم هم سايه چيزي مي داند

ماه ِگرد ِ گرَد روشني پاشيده بود

نوايِ خوشِ آوازي دل بري مي كرد

هم سايه دست افشان بود من پاي كوبيدم

.........................

..............................

* با وام از نيماي بزرگ

+نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم خرداد 1390ساعت13:14توسط مانا |

پنجم خرداد دومین سال روز درگذشت شاعر برجسته " ساجده کشمیری "

پرواز را به خاطر بسپار ، پرنده رفتني است ( فروغ )

حضور ِ آرام و شگفت ِ ساجده كشميري ي ِ شاعر ، در همه ي ِ نشست ها ي ادبي و هنري ، اينك جاي خود را به غيابي باور نكردني داده است . بار ديگر زندگي يادآوري كرده كه مرگ مي آيد بي آن كه خوانده شده باشد : هم راهي هميشگي كه به يك باره راه را مي بندد ، و شدن جاي خود را به بودن ، به بودني شدني مي دهد . مرگ ِساجده ، مرگي از اين دست است .

انسان ِ مهرباني كه در كار ِ شعر بسيار جدي و پي گير بود ، و تاب ِ شنيدن گفتار ِ منتقدان شعرش را داشت ،و با فروتني ودر عين حال با گونه اي اعتماد به نفسِ نمايان ، با دقت به اين گونه گفتارها گوش مي سپرد . اين آرامش و صبوري ، نمايان گر وجه ديگر ِ وجودي او ، به عنوان يك كوه نورد حرفه اي بود .

شعر ِ ساجده ، با فراهم ساختن فضايي خاص از هم نشيني و جانشيني واژه گان ، موجد ِ گونه اي جسارت شاعرانه است ، كه با اندكي پشتكار و تجربه اندوزي ، مي توانست نويدگر حضور ِ شاعر ديگري از جنس فروغ باشد .

شعر ِ او از يك سو ، سرشار است از نگاهي انساني و حساس ِ به پيرامون اش ،كه پيگيرانه مي كوشد خصلت هاي انساني را به اجزاي چشم انداز ِ مورد مشاهده ، نسبت داده ، يا در آن ها كشف كند ؛ و از سوي ديگر ، با زباني كند ، سخت و ناهموار ( ويژه گي اي كه هم خواني شگرفي با فضاي كوه و كوه نوردي دارد ) شعري خاص و دير ياب را فراهم مي آورد .

شعر ِ ساجده با درون مايه اي شگفت و تاثير گذار ، در ادامه كار مي توانست با پا لودن ِ زبان شعري اش ، شكوفا و شكوفاتر شود . نبود ِ او دريغي بزرگ براي شعر هرمزگان و فراتر از آن ، شعر امروز ايران است .

نام و يادش ماندگار باد !

خرداد ۸۸

هم گويي با زنده ياد ساجده کشمیری

نه می توانی برم بگردانی از جریان موی رگ هایی که چشم را خون می دهند

سرخ رنگ ها به محو دچار شده اند که سوخته تب در رهایی تن رها رها

که بخار می بینی / و پرتاب نارنجی و پرواز و خواب نخوانده و

آوازی که شعر ها قرار است که بخوانند

چه که نورد به کوه واگذار شده و نامی رفته که دوباره بیاید و زبان باز کند دوباره

که سنگ واژه کشیدم بر دوش تا همی دوش

و اینک شما و آوازهای نخوانده ام

و از اینجا اگر که بخواهید آن چه می بینم سپیدی است و سپیدی

و نارنجی ی پرتاب شده

و هم که از نورد جداشده و راهی فرودست

و چه کند دیده این جا که خواندنی نیست و سپیدی خون می ریزد و خون می خورد

و بوران پاک می کند و کولاک راه می بندد

که از کوره ی بندر تا سرداب دماوند به سر دویده این که از این پس خفته است دگر

و نفس هر چه داشته داده به کوه که آوند دم بوده و دم بر نیاورده

و دستِ بر قله کشیده سرمای فشرده به یادگار داشته

در پرتابی نارنجی که سرانجام سرخ شد

۹/۳/۸۸ / بندر

پاره های نارنجي رنگ با اندکی تغییر برگرفته از شعر " شاعر مرده تکلیف جهان کلمه او چیست ؟"از ساجده کشمیری در وبلاگ اش

+نوشته شده در پنجشنبه پنجم خرداد 1390ساعت21:45توسط مانا |

برگردان شعر

لويي آراگون

گلِ سرخِ سالِ نو

آيا گلِ سرخِ ماه را مي شناسيد

آيا گلِ سرخ ِ زمان را مي شناسيد

يكي مانند ديگري

همان گونه كه در آيينه يِ درياچه

يكي ديگري را مي نماياند

آيا گلِ سرخِ زننده را مي شناسيد

بر ساخته يِ شوري و تندي

كه شكوفيده بر رويِ اقيانوس

چون رنگين كمان ِ پس از باران

چون برآمد و فروشد ِ موج ها

گلِ سرخِ رويايي گلِ سرخِ جان دار

در بازار در دسته هايِ فروخته شده

گلِ سرخِ بازي گلِ سرخِ زمان

زمان عشقِ باز داشته

و سرخي يِ گام هاي ِ از دست رفته

آيا ترسِ سرخ را مي شناسيد

آيا شبِ سرخ را مي شناسيد

هر دو يِ آن ها نگاريده به چشم مي آيند

چون آوايي نقش بسته بر لب ها

چون رسيدن ميوه ها بر درخت

همه يِ گل هايِ سرخي كه مي خوانم

همه يِ گل هايِ سرخ ِ پسنديده يِ من

همه يِ گل هاي ِ سرخي كه پرورده ام

و بيهوده در ستايش آن ها مي خوانم

به گلِ سرخِ پيشِ چشمانم .

برگردان ِ مسعود فرح

Louis Aragon/ The New Year's Rose/7 French Poetry/ Page 3/ Modern European Poetry/ Bantam Books . 5^th Printing 1975

+نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم فروردین 1390ساعت16:10توسط مانا |

چند شعر

اين پرهاي شكسته دستِ شما باشد

ـ باور كنيد كسي رو هم بر نمي گرداند

باران كه بايست مي باريد

ـ اين را كه يادداشت كرده ايد

كمي سرش را خم كرد و بايست را جا گذاشت

اين پرها درست است كه شكسته اند هنوز هم مي نويسند

ـ اين را هم يادداشت كرده ايد

ميانه ی راهيم

باران نباريده بايست جا مانده اين پر ها هم كه شكسته

ـ دلِ تان نگيرد باران براي باريدن است

6/4/77

اين پرهايِ شكسته دستِ شما باشد

_ مداد كه گفتيد نداريد

و اين ياد آوري

كه هر چه كه شنيديد ننويسيد

كه هر چه كه ديديد ننويسيد

هي مي آيند و مي گويند و شما مي بينيد و مي شنويد

هي مي آيند و مي گويند و شما مي شنويد و مي بينيد

و هم اين است

همه هم اين است

و اين يادآوري

كه خستگي كه آمد و آن ها كه رفتند تا خستگي را در كنند

و درست هم آن جا

_ مداد كه گفتيد نداريد

با هم اين پر هاي شكسته و رويِ هر چه كه شد بنويسيد از آن چه كه :

نه ديده ايد

نه شنيده ايد .

6/4/77

آن جا كه باران پَس پَس مي رود

تا از شانه يِ يك ابر ِ تازه ابر شده پرتاب شود ميانِ آبي هاي پشتي

و باريكه يِ سرخي از روزنِ پديد آمده بزند بيرون

و يكي اين پايين انگار كه نه مي ديده نه گوش مي كرده يك باره بپرد ميان كه مي گفتي

و يادآوري

كه فردا هم هست

كه اگر رنگِ چشم ها يِ تو نبود كه آسمان سر ريز كند و بپاشد رويِ دامنه اش

و غرشِ اين يكي كه در سياهي ي ابري درهم دست گذاشته رويِ چشم هايش .

8/5/77

بينِ آمدن و نيامدن پيشِ پايِ تان را بپاييد

كه يك باره مي خوريد به يكي از اين واژه هايِ بي دست و پا كه اين روزها فراوان اند

كه هر يك را كه نگاه مي كنيد انگار ديگري را ديده ايد

و هوشيار اگر نباشيد كارتان مي شود رفتنِ از اين سو به آن سو

چه مي كنيد ؟

دل مي دهيد به گفتارِ اين واژه هايِ گيج

يا مي نشينيد كنارِ سرگيجه

كه انگار از ديگران هوشيارتر است كه نشسته .

3/4/78

+نوشته شده در شنبه بیست و یکم اسفند 1389ساعت21:8توسط مانا |

شعر های تازه

فراموشی می آورد جانم

خواب خواب می رود و َنم نَم یاد هم می رود

بوسه برانداز تان می کند لبخند آن سو تر از کنارتان می گذرد

و با این که تب نشسته روی ِ پیشانی تان دست هاتان سرد سردک می شود

و لرزه ی کنارِ دست تان ایستاده بِر و بِر نگاه می کند

و این می شود که فراموشی فراموشی می آورد

همیشه که نه این جا که واژه ی آمده می رود که بیاید

از ته چاه بالا از بلندی یک نگاه پایین

بیش تر نمی شود نزدیک شد چرا که دورتر می شویم

+نوشته شده در سه شنبه چهاردهم دی 1389ساعت22:17توسط مانا |

درگذشت بیژن الهی

بیژن الهی

( ۱۳۸۹- ۱۳۲۴ )

بیژن الهی شاعر ،مترجم و نقاش توانا و اثر گذار و از ییش گامان شعر موج نو

که برگردان شعر های آرتور رمبو (اشراق ها)،هانری میشو (ساحت جوانی) .لورکا،کاوافی

ماندلشتایم ،هولدرلین ، ساموئل بکت ، جیمز جویس،گوستاو فلوبر و مارسل پروست از

دیگرکارهای برجسته ی اوست.در نهم آذر ماه ۱۳۸۹درتهران درگذشت .

نام و یادش ماندگار و گرامی باد .

هم گويي با بيژن الهي ---------------------------------------------------------------- مسعود فرح

پيش مي آيد

چيزي كه انگار گفته شده در پسيني دور

دست و پا پيدا كند و راه بيافتد كه گشتي بزند

و انگار وگفته شدن

انگاركه آسوده شده باشند

پاهاشان را درازكنند وكش بيآيند و برسينه بكوبند

و پسين دست پاچه كليد چراغ را بزند

و روشني بتابد بر گفته شدن

و گفته روشن شود و راه بيافتد

و انگار بماند و آسودن

و پسين گم شود .

-------------------------------شعر "‌ تعطيلات جاوداني استاد " بيژن الهي

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

شعری از بیزن الهی

روزی بزرگ می‌گذرد
1

در روزی بزرگ، راهسپاریم، اما از فروغ

سوزنی به ما نشسته، تنها

یک سوزن!

روزی بزرگ – آرام آرام – در اصالت ما، دست می‌برد

تا شانه – رفته رفته به پس رود

که تنها از دور، از دور توانائیم

در شناختن شانه خود، که همین پرندگان هوا

بر آن فرود می‌آیند،

و در شناختنِ دست‌های خود، دست‌های بریده خود،

که همین پرندگان هوا هستند.

در روزی بزرگ، به تو می‌رسم، به شانه تو

دست می‌زنم، که به پس‌نگری و ببینی

که نمی‌خندم.

-----------------------------------------------------------------------------------------

شش شعر بلند از بیژن الهی

گزارش تصویری خاک سپاری زنده یاد بیژن الهی

+نوشته شده در پنجشنبه یازدهم آذر 1389ساعت12:28توسط مانا |

شعر

ساده است

از يك ن دانستن

كه مي شده ن خواسته باشد

و يك ن خواستن

كه مي شده ن دانسته باشد

باراني كه اين همه اين دست آن دست مي كرد برايِ باريدن

دل مي كند ن مي بارد

هم اين است

كه سرزمينِ ن ه

هنوز هم تش ن ه است .

10/3/78

+نوشته شده در یکشنبه هفتم آذر 1389ساعت12:21توسط مانا |